Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 8 maja 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 196/12 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 10 sierpnia 2012 r. Janusz B. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność art. 202 § 1 ustawy z dnia
6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) „w zakresie, w jakim nie precyzuje
okoliczności, w których organ procesowy uprawniony jest do wydania postanowienia o dopuszczeniu opinii o stanie zdrowia podejrzanego
sporządzonej przez powołanych biegłych psychiatrów”, z art. 2, art. 30 oraz art. 47 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji.
Zdaniem skarżącego zakwestionowany przepis narusza jego prawo do prywatności, w którym mieści się prawo do niepoddawania go
badaniu psychiatrycznemu na podstawie arbitralnej decyzji organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze. Przepis ten, nie
precyzując warunków, w jakich dopuszczalne jest poddanie podejrzanego lub oskarżonego badaniom psychiatrycznym, narusza też
– zdaniem skarżącego – zasady poprawnej legislacji oraz zasadę godności człowieka.
Postanowieniem z 26 września 2012 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, ponieważ
stwierdził, że jest ona oczywiście bezzasadna. Poza tym Trybunał ustalił, że skarżący jako wzorzec kontroli zaskarżonej regulacji
wskazał art. 2 Konstytucji, który nie może stanowić samodzielnego wzorca w postępowaniu inicjowanym wniesieniem skargi konstytucyjnej.
Trybunał stwierdził, że wskazując na brak określenia w art. 202 § 1 k.p.k. sytuacji, w których można zasięgnąć opinii biegłych
psychiatrów na temat stanu psychicznego podejrzanego lub oskarżonego, skarżący nie wziął pod uwagę innych przepisów k.p.k.
dotyczących zasad powoływania biegłych. Ponadto Trybunał uznał, że w zakresie, w jakim skarżący powołuje się na częste i nieuzasadnione
korzystanie przez prokuraturę oraz sądy z możliwości kierowania podejrzanych i oskarżonych na badania psychiatryczne, sformułowane
w skardze zarzuty dotyczą sfery stosowania prawa, a zatem nie mogą być przedmiotem rozpoznania przez Trybunał w postępowaniu
inicjowanym wniesieniem skargi konstytucyjnej.
Na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 26 września