Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 22 czerwca 2017 r.
|
| Sygn. akt Ts 196/16 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 14 września 2016 r. (data nadania) Sp. z o.o. z siedzibą
w T. (dalej: skarżąca) zakwestionowała zgodność z art. 78 w zw. z art. 176 ust. 1 w zw. z art. 45 ust. 1 oraz w zw. z art.
32 ust. 1 i 2 Konstytucji: po pierwsze, art. 3941 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 101, ze zm.; dalej: k.p.c.)
w zakresie, w jakim przepis ten „uniemożliwia zaskarżenie postanowienia w przedmiocie odrzucenia skargi o wznowienie postępowania
wydanego przez sąd drugiej instancji”; po drugie, art. 3941 § 1 k.p.c. w zakresie, w jakim przepis ten „uniemożliwia zaskarżenie postanowienia w przedmiocie odrzucenia zażalenia wydanego
przez sąd drugiej instancji działającego w aspekcie funkcjonalnym jako sąd pierwszej instancji”.
Postanowieniem z 30 listopada 2016 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącej 15 grudnia 2016 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił
nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej ze względu na nieprawidłowe określenie ostatecznego orzeczenia w sprawie skarżącej
oraz przekroczenie terminu do wniesienia skargi konstytucyjnej.
Ponadto, Trybunał wskazał, że zachodzi przesłanka ne bis in idem w odniesieniu do art. 3941 § 2 k.p.c. ze względu na tożsamość zakresu zaskarżenia i rozstrzygnięciem w sprawie, w której zapadł wyrok TK z 12 stycznia
2010 r. (sygn. akt SK 2/09, OTK ZU nr 1/A/2010, poz. 1). Po zbadaniu zarzutu niekonstytucyjności art. 3941 § 1 k.p.c. uznał, że przepis ten nie mógł być podstawą ostatecznego orzeczenia w sprawie, w związku z którą skarżąca wniosła
skargę konstytucyjną.
Jedynie na