Postanowienie TK z dnia 25 czerwca 2019, sygn. Ts 196/17

1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 9 października 2017 r. (data nadania) P.N. (dalej: skarżący) wystąpił z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia.

2. Skargę konstytucyjną wniesiono na tle następującego stanu faktycznego.

Skarżący, odbywając karę pozbawienia wolności w Areszcie Śledczym w S. (dalej: Areszt Śledczy), zwrócił się 25 listopada 2016 r. do Dyrektora Aresztu Śledczego z prośbą o udzielenie zezwolenia na jego czasowe opuszczenie. Decyzją z 29 listopada 2016 r. Dyrektor Aresztu Śledczego z uwagi na brak przesłanek do udzielenia takiego zezwolenia negatywnie rozpatrzył prośbę skarżącego. Od powyższej decyzji skarżący wniósł skargę. Postanowieniem z 11 stycznia 2017 r., sygn. akt […], Sąd Okręgowy w S. nie uwzględnił skargi.

3. W skardze konstytucyjnej skarżący zarzucił, że dyspozycja art. 7 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557; obecnie: Dz. U. z 2019 r. poz. 676, ze zm.; dalej: k.k.w.) powinna umożliwiać sądowi ocenę prawidłowości zastosowania przez organ postępowania wykonawczego tzw. luzu decyzyjnego. Brak takiej możliwości skutkuje, zdaniem skarżącego, naruszeniem jego konstytucyjnego prawa do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy, określonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji. Wskazał ponadto, że „art. 7 § 5 zd. 2” k.k.w. w zakresie, w jakim nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie wydane wskutek rozpoznania skargi, o której mowa w art. 7 § 1 k.k.w., godzi w jego konstytucyjne wolności i prawa wyrażone w art. 78 w zw. z art. 176 ust. 1 Konstytucji, w szczególności prawo do rozpatrzenia sprawy w dwuinstancyjnym postępowaniu sądowym. Z uwagi na fakt, że kontrola prawidłowości wydanej w jego sprawie decyzji jest ograniczona do jednej instancji (bez możliwości wniesienia zażalenia na orzeczenie sądu), zdaniem skarżącego „należałoby postulować, aby wskutek zainicjowania postępowania skargowego sąd