Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 18 marca 2014 r.
|
| Sygn. akt Ts 197/13 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 5 lipca 2013 r. M.R. (dalej: skarżąca) zarzuciła niezgodność § 8 pkt 4 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348, ze zm.; dalej: rozporządzenie z 2002 r.) z art.
45 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 1 w zw. z art. 2 Konstytucji.
Postanowieniem z 4 listopada 2013 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał
stwierdził, że ostateczne orzeczenie w sprawie skarżącej zostało wydane na podstawie art. 109 § 2 k.p.c. w zw. z § 8 pkt 4
w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r., a nie na podstawie samego § 8 pkt 4 rozporządzenia z 2002 r., a zatem skarżąca
nie spełniła przesłanki formalnej wynikającej z art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
(Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Niezależną podstawą odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego
biegu było ustalenie, że skarżąca wiąże naruszenie swoich konstytucyjnych praw nie z treścią przepisu, ale z jego wykładnią
dokonaną w swojej sprawie. Sądy inaczej niż skarżąca i jej pełnomocnik oceniły nakład pracy związany z zastępstwem procesowym
oraz stopień skomplikowania sprawy, a w konsekwencji przyznały skarżącej kwotę odpowiadającą trzykrotności stawki minimalnej
tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Kolejnymi przesłankami odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu
były oczywista bezzasadność zarzutu naruszenia prawa do sądu oraz brak możliwości powołania jako samodzielnych wzorców kontroli
w analizowanej skardze art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji. Niezależnie od powyższego Trybunał ocenił jako nietrafną argumentację
dotyczącą naruszenia zasady równości.
W zażaleniu