Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 20 czerwca 2017 r.
|
| Sygn. akt Ts 197/16 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 13 września 2016 r. (data nadania) Sp. z o.o. z siedzibą
w T. (dalej: skarżąca) zakwestionowała zgodność z art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 w zw. z art. 32 ust. 1, art. 176 i art.
78 Konstytucji: po pierwsze, art. 3941 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz.101, ze zm.; dalej: k.p.c.) w
zakresie, w jakim przepis ten „nie przewiduje zażalenia do Sądu Najwyższego na postanowienie sądu drugiej instancji o odrzuceniu
skargi o wznowienie postępowania w sprawach, w których nie przysługuje skarga kasacyjna”; po drugie, art. 405 k.p.c. w zakresie,
w jakim przewiduje on, że „postanowienie sądu wyższej instancji o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania jest postanowieniem
sądu drugiej instancji, od którego w sprawach, w których nie przysługuje skarga kasacyjna, nie przysługuje zażalenie”; po
trzecie, art. 406 k.p.c. w zakresie, w jakim norma z niego wynikająca „nie pozwala (…) na stosowanie przepisu art. 394 kpc
wobec postanowienia o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania”.
Postanowieniem z 30 listopada 2016 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącej 7 grudnia 2016 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił
nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Ustalił, że istota zarzutów skarżącego dotyczyła niemożności zaskarżenia postanowienia
o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania, w sytuacji, gdy postępowanie, którego skarga dotyczy, zostało zakończone prawomocnym
orzeczeniem sądu drugiej instancji, a stronie nie przysługuje prawo do wniesienia skargi kasacyjnej. Wobec tożsamości podniesionych
w skardze zarzutów z tymi, które zostały rozstrzygnięte w wyroku TK z 12 stycznia 2010 r. (sygn. akt SK 2/09, OTK ZU nr 1/A/2010,
poz. 1) Trybunał stwierdził, że w odniesieniu do art. 3941 § 2 k.p.c. zachodzi przesłanka ne bis in idem. Jednocześnie uznał, że uzasadnienie wyroku w sprawie SK 2/09 nie pozostaje prawnie obojętne dla oceny zarzutów dotyczących
art. 405 k.p.c. i