Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 19 lipca 2006 r.
|
| Sygn. akt Ts 198/05 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 24 października 2005 r. Józef Sówka zarzucił art. 41 ust. 1
ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz.
U. z 2005 r. Nr 31, poz. 267) sprzeczność z art. 32 w zw. z art. 67 ust. 1 i art. 2 Konstytucji.
Z wydaniem wskazanej w skardze jako ostateczne rozstrzygnięcie decyzji ZUS w Przeworsku z 5 lipca 2002 r. (znak sprawy ZUS
63/2002) skarżący wiąże naruszenie prawa do równego traktowania przez władzę publiczną w związku z gwarantowanym przez Konstytucję
prawem obywatela do zabezpieczenia społecznego w razie niezdolności do pracy ze względu na chorobę (art. 32 w zw. z art. 67
ust. 1 Konstytucji).
Postanowieniem z 27 lutego 2006 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej zaznaczając
w uzasadnieniu, że skarżący nie wskazał przysługującego mu prawa konstytucyjnego o charakterze podmiotowym, którego naruszenie
legitymować mogłoby do wniesienia skargi konstytucyjnej. Prawo do zabezpieczenia społecznego, na którego naruszenie powołano
się we wniesionej skardze konstytucyjnej, przysługiwało bowiem nie skarżącemu jako pracodawcy, tylko zatrudnianemu przezeń
pracownikowi.
W zażaleniu złożonym na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego zakwestionował wyrażoną w uzasadnieniu postanowienia
Trybunału Konstytucyjnego tezę, zgodnie z którą naruszenie prawa do zabezpieczenia społecznego może dotyczyć tylko osoby niezdolnej
do pracy. Uzasadniając swoje stanowisko pełnomocnik skarżącego wskazał, że na mocy powołanej w skardze decyzji to właśnie
skarżący musiał dokonać zwrotu nadpłaconej kwoty, zaś pracownik zatrzymał naliczony zasiłek. W tym zakresie zostały zatem
naruszone prawa skarżącego do zabezpieczenia społecznego.
W dalszej części zażalenia pełnomocnik skarżącego wykazuje, że system zabezpieczeń społecznych opiera się na zasadzie różnego
rodzaju obciążeń, nakładanych zarówno na pracodawców, jak i na osoby zatrudnione. W sposób pośredni zatem z art. 67 Konstytucji