Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 10 marca 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 198/08 |
Uzasadnienie:
W sporządzonej przez pełnomocnika skarżącego skardze konstytucyjnej zakwestionowana została zgodność z Konstytucją Rzeczypospolitej
Polskiej art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym
i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. Nr 124, poz. 1152, ze zm.; dalej: u.u.o.). Zaskarżonemu przepisowi
u.u.o. skarżący zarzucił, że jego stosowanie prowadzi do zawarcia umowy ubezpieczenia OC na okres kolejnych 12 miesięcy w
przypadku niewypowiedzenia w określonym terminie umowy zawartej na czas określony przez będącego konsumentem posiadacza pojazdu
mechanicznego, który to posiadacz o takim skutku braku wypowiedzenia nie był powiadomiony przy zawieraniu umowy, co narusza
konstytucyjną wolność pozyskiwania informacji, prawo konsumentów do ochrony przed nieuczciwymi praktykami rynkowymi, zasadę
równości wobec prawa, a także zasadę demokratycznego państwa prawa i sprawiedliwości społecznej.
Postanowieniem z 5 października 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu
tego orzeczenia wskazał, że skarżący nie dopełnił wymogu przewidzianego w art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997
r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Za oczywiście bezzasadne uznał Trybunał
powołanie jako podstawy skargi konstytucyjnej art. 54 ust. 1 Konstytucji. Pozbawione należytego uzasadnienia było także sformułowanie
przez skarżącego zarzutu naruszenia zasady wyrażonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji. Zdaniem Trybunału, podstawą skargi konstytucyjnej
nie mogły być także pozostałe powołane w niej przepisy Konstytucji – bądź to z uwagi na okoliczność, że nie wyrażają one bezpośrednio
praw podmiotowych i roszczeń po stronie obywatela (art. 76), bądź też z tego względu, że nie mogą samodzielnie stanowić podstawy
skargi (art. 2, art. 32). Trybunał wskazał także na wadliwość argumentacji skarżącego odwołującej się do problemu „poziomej”
niezgodności zachodzącej między kwestionowaną regulacją u.u.o. oraz przepisami Kodeksu cywilnego.
W