Postanowienie TK z dnia 29 czerwca 2015, sygn. Ts 198/14

W skardze konstytucyjnej z 21 lipca 2014 r. (data nadania), sporządzonej przez pełnomocnika z urzędu, H.K. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność z Konstytucją art. 13 ust. 2 i art. 27 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418, ze zm.; dalej: u.r.p.r.). Zaskarżonym przepisom u.r.p.r. skarżący zarzucił, że są niezgodne z art. 19, art. 64, art. 67, art. 77, art. 182 i art. 184 Konstytucji. Do skargi dołączony został wniosek pełnomocnika skarżącego o przywrócenie uchybionego terminu do złożenia skargi konstytucyjnej.

Postanowieniem z 29 czerwca 2015 r. Trybunał Konstytucyjny pozostawił bez rozpoznania wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi konstytucyjnej, a w konsekwencji odmówił też nadania skardze dalszego biegu. W uzasadnieniu tego orzeczenia Trybunał wyjaśnił, że termin do skorzystania ze skargi konstytucyjnej ma charakter materialny i nie podlega przywróceniu. Ponieważ orzeczeniem wyczerpującym drogę prawną przysługującą w sprawie, w związku z którą skarga została wniesiona, było postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 października 2013 r. (sygn. akt I OSK 2805/12), ustawowy termin do wniesienia skargi przez skarżącego rozpoczął bieg w dniu doręczenia tego orzeczenia jego pełnomocnikowi (tj. 25 listopada 2013 r.). Wniesienie skargi do Trybunału, które miało miejsce 21 lipca 2014 r., nastąpiło więc już po upływie trzymiesięcznego terminu określonego w art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Bez wpływu na tę okoliczność pozostawało też wystąpienie przez skarżącego z wnioskiem do sądu rejonowego o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w celu sporządzenia skargi do Trybunału. Skarżący złożył bowiem ten