Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 15 marca 2005 r.
|
| Sygn. akt Ts 199/04 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 15 listopada 2004 r. pełnomocnik skarżącego zakwestionował zgodność z Konstytucją art. 118 § 2
ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1230 ze zm. – dalej: ustawa
o PSP). Zaskarżonemu przepisowi skarżący zarzucił naruszenie praw wyrażonych w art. 45 ust. 1 oraz art. 78 Konstytucji. Istota
niekonstytucyjności tego unormowania wiąże się – zdaniem skarżącego – z wyłączeniem możliwości złożenia odwołania od orzeczenia
o wymierzeniu kary upomnienia do odwoławczej komisji dyscyplinarnej, co godzi w prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych
w I instancji oraz prawo do sądu.
Skarga konstytucyjna została skierowana w związku z następującą sprawą. Decyzją Personalną nr 39/2004 z 14 czerwca 2004 r.,
wydaną przez Komendanta Miejskiego PSP w Świnoujściu skarżącemu wymierzono karę dyscyplinarną upomnienia. Od powyższej decyzji
skarżący złożył odwołanie, w wyniku którego rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Komisji Dyscyplinarnej przy
Zachodniopomorskim Komendancie Wojewódzkim PSP w Szczecinie z 31 sierpnia 2004 r. (sygn. akt KD-0062/1/2004). W orzeczeniu
tym zamieszczone zostało pouczenie, iż jest ono ostateczne, zaś skarżącemu nie przysługuje prawo wniesienia odwołania do Odwoławczej
Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym PSP w Warszawie, ani też skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Uzasadniając stawiane zarzuty skarżący wskazuje na niezgodną z Konstytucją interpretację przepisów ustawy o PSP normujących
przebieg postępowania dyscyplinarnego. W przypadku, gdy orzekającym w przedmiocie wymierzenia kary za przewinienie dyscyplinarne
mniejszej wagi jest przełożony dyscyplinarny, organem rozpoznającym odwołanie jest właściwa komisja dyscyplinarna, a więc
– zgodnie z art. 121 ust. 1 pkt 2 ustawy o PSP – komisja dyscyplinarna działająca przy komendancie wojewódzkim PSP, spełniająca
we wszystkich innych przypadkach rolę organu orzekającego I instancji. Skarżący podkreśla, że takie uregulowanie prowadzi
do sytuacji, w której od orzeczenia