Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 25 lipca 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 199/10 |
Uzasadnienie:
1. W sporządzonej przez adwokata skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 18 sierpnia 2010 r. (data
nadania), uzupełnionej wniesionym 27 września 2010 r. (data nadania) pismem procesowym, J.J. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność
art. 194a ust. 5 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009
r. Nr 153, poz. 1227, ze zm.; dalej: ustawa emerytalno-rentowa) z art. 2 Konstytucji, a także art. 67 ust. 1 w związku z art.
32 ust. 1 i art. 2 Konstytucji.
2. Postanowieniem z 31 stycznia 2011 r. Trybunał Konstytucyjny – na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 in fine oraz art. 36 ust. 3 w związku z art. 49 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz.
643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) – odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej z powodu nieprawidłowego przywołania
przez skarżącego wzorców konstytucyjnych.
2.1. W ocenie Trybunału art. 67 ust. 1 Konstytucji nie stanowił adekwatnego wzorca kontroli, gdyż zakres ochrony konstytucyjnej
ustanowiony przez ten przepis dotyczy tylko „minimalnego” standardu wymagań, jakie musi spełnić ustawodawca, w pozostałym
zakresie mamy zaś do czynienia ze sferą objętą swobodą przysługującą organom władzy ustawodawczej, której kontrola nie mieści
się w kompetencjach Trybunału Konstytucyjnego. Dokonywane poza zakresem tego „minimum” uregulowania form i zasad realizacji
prawa do zabezpieczenia społecznego powinny być optymalne z punktu widzenia potrzeb obywateli i wymogów rozwoju gospodarczego
kraju, jednakże ocena celowości i trafności przyjętych rozwiązań wykracza poza zakres kompetencji sądownictwa konstytucyjnego.
To przekładało się na uznanie, że badanie zgodności art. 194a ust. 5 ustawy emerytalno-rentowej z art. 32 ust. 1 i art. 2
Konstytucji (będącymi tzw. wzorcami związkowymi do art. 67 ust. 1 ustawy zasadniczej) jest niedopuszczalne.
Ponadto,