Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 11 stycznia 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 2/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 29 grudnia 2008 r. skarżący zarzucił, że art. 35 ust. 1 ustawy
z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594, ze zm.; dalej: u.k.s.c.)
i art. 3986 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.), w
zakresie, w jakim upoważnia Sąd Najwyższy do odrzucenia skargi kasacyjnej po wydaniu przez ten Sąd postanowienia o przyjęciu
skargi do rozpoznania, są niezgodne z art. 2 i art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji oraz art. 6 ust. 1 Konwencji
o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej Protokołami
nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.; dalej: Konwencja o ochronie praw
człowieka).
Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z dnia 21 grudnia 2010 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze. Jako podstawę odmowy
wskazał art. 47 ust. 1 pkt 1 oraz art. 36 ust. 3 w zw. z art. 49 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
(Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Trybunał przypomniał, że w świetle jego dotychczasowego orzecznictwa
prawo do sądu nie obejmuje gwarancji rozpoznania sprawy w trzeciej instancji przez Sąd Najwyższy. Jeżeli jednak ustawa dopuszcza
zaskarżenie do trzeciej