Postanowienie TK z dnia 21 listopada 2018, sygn. Ts 2/17

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 2 stycznia 2017 r. (data nadania) K.M. (dalej: skarżący) wystąpił o stwierdzenie, że art. 357 § 2 w związku z art. 394 § 1 w związku z art. 13 § 2 w związku z art. 7674 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, ze zm., obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, ze zm.) w zakresie, w jakim uniemożliwia zaskarżenie postanowienia sądu rejonowego w przedmiocie oddalenia skargi na czynności komornika sądowego, jest niezgodny z art. 176 ust. 1 oraz z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący wniósł nadto o wystąpienie do Sądu Rejonowego w R. (dalej: Sąd Rejonowy) o przedstawienie akt sprawy prowadzonej pod sygn. akt (…), a także wznowienie postępowania prowadzonego pod tą sygnaturą oraz o zasądzenie na rzecz pełnomocnika skarżącego ustanowionego z urzędu kosztów postępowania od Skarbu Państwa.

Skarga konstytucyjna została sformułowana na tle następującej sprawy. Skarżący 7 kwietnia 2015 r. wniósł skargę na czynności M.S., Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w R. Postanowieniem z 12 sierpnia 2015 r. Sąd Rejonowy oddalił skargę. Skarżący wystąpił wobec tego z wnioskiem o wydanie uzasadnienia powyższego rozstrzygnięcia, lecz postanowieniem z 14 września 2015 r. Sąd Rejonowy (pod tą samą sygnaturą) odmówił jego sporządzenia. Odmowa została podtrzymana w postanowieniu Sądu Okręgowego w G. z 8 marca 2016 r. (sygn. akt […]), który oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Sądu Rejonowego z 14 września 2015 r.

Skarżący podnosi, że wydane na podstawie zakwestionowanych w niniejszej skardze przepisów postanowienie Sądu Okręgowego w G. uniemożliwiło