Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 30 listopada 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 20/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 25 stycznia 2010 r. Leszek A. (dalej: skarżący) – reprezentowany przez radcę prawnego wyznaczonego
z urzędu – zarzucił, że art. 135 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz.
1070, ze zm.; dalej: p.u.s.p.) jest niezgodny z art. 77 ust. 1 i 2 oraz art. 190 ust. 4 Konstytucji.
Skarżący, powołując się na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z 24 października 2007 r., SK 7/06 (OTK ZU nr 9/A/2007, poz.
108), podniósł, że powyższym wyrokiem Trybunał orzekł o niezgodności art. 135 § 1 p.u.s.p. z art. 45 ust. 1 Konstytucji, a
konsekwencją prawną takiego stanu powinno być stwierdzenie niezgodności tego przepisu również z art. 77 ust. 1 i 2 oraz art.
190 ust. 4 Konstytucji. Skarżący zarzucił, że przyznany wyrokiem w sprawie SK 7/06 przywilej korzyści wyłącznie inicjatorom
postępowania prowadzi do rozgoryczenia osób tym przywilejem nieobjętych, jak również zachwiania ich wiary w równe traktowanie
przez władzę publiczną. Powyższa sytuacja powoduje, że konstytucyjne prawo do wznowienia postępowania na podstawie art. 190
ust. 4 Konstytucji pozostaje niewykonalne w równym stopniu dla wszystkich obywateli Rzeczypospolitej. Jednocześnie skarżący
podniósł, że wydanie orzeczenia o niezgodności już nieobowiązującego przepisu jest konieczne dla ochrony jego konstytucyjnych
wolności i praw.
Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym. Wyrokiem z 7 marca 2006 r. (sygn. akt II
K 292/05) Sąd Rejonowy w Kielcach – II Wydział Karny uznał skarżącego za winnego między innymi popełnienia czynu zarzucanego
mu aktem oskarżenia i skazał go na karę pozbawienia wolności. W sprawie tej orzekał asesor sądowy.