Postanowienie TK z dnia 04 czerwca 2004, sygn. Ts 200/03

W skardze konstytucyjnej Tomasza Wilanda zakwestionowano zgodność z Konstytucją art. 361 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Wobec zaskarżonego przepisu skarżący sformułował zarzut naruszenia art. 2, art. 21 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 31 ust. 3, art. 45 ust. 1, art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji. Istoty niekonstytucyjności upatruje skarżący w tym, iż zaskarżony przepis pozbawia go możliwości dochodzenia na drodze sądowej odszkodowania za szkodę wyrządzoną bezprawnymi działaniami kontrahenta, w części, w której „związek przyczynowo-skutkowy nie wykazuje atrybutów, o których mowa w art. 361 § 1 k.c.”. W ocenie skarżącego, prawodawca winien ustanowić pewne wyjątki od zasady, zgodnie z którą „niesłusznym jest, aby sprawca szkody ponosił odpowiedzialność za takie działania, które stanowią rezultat swoistej vis maior, a więc których normalnie i racjonalnie działając nie sposób przewidzieć”. Wyjątki te dotyczyć winny sytuacji, w których podmiot zobowiązany do naprawienia szkody, swoim bezprawnym postępowaniem przyczynił się do wywołania owego „vis maior”. Skarżący stoi na stanowisku, iż sąd orzekający w sprawie odszkodowania winien mieć w takich wyjątkowych wypadkach podstawę prawną do jego zasądzenia, pomimo braku związku przyczynowego, o którym mowa w art. 361 § 1 k.c.

Postanowieniem z 4 czerwca 2004 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu stwierdził, że skarżący nie dopełnił przesłanki wskazania sposobu, w jaki zaskarżona regulacja narusza przysługujące mu konstytucyjne wolności lub prawa, zaś przedstawiona w skardze argumentacja winna być uznana za oczywiście bezzasadną. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, u podstaw formułowanych przez skarżącego zarzutów leży nie tyle stwierdzenie wadliwości zaskarżonego przepisu, ile krytyczna ocena podjętych w jego sprawie rozstrzygnięć sądowych. Skarga skierowana jest przy tym na wykazanie braku