Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 13 września 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 200/11 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 1 lipca 2011 r. Cezary P. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej:
k.p.c.) z preambułą, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 2 i art. 183 ust. 1 Konstytucji oraz art. 105 ust. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia
1997 r. – Prawo bankowe (Dz. U. Nr 140, poz. 939, ze zm.; dalej: prawo bankowe) z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 47, art. 49
i art. 51 ust. 1 Konstytucji.
Zdaniem skarżącego zakwestionowana regulacja k.p.c., stanowiąca, że sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego
przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego, narusza zasadę demokratycznego państwa
prawa, ponieważ łamie zasady przyzwoitej legislacji, przepisy nie mogą bowiem stwarzać organom państwowym możliwości nadużywania
swojej pozycji wobec obywatela. Z kolei zaskarżony przepis prawa bankowego narusza zasadę określoności prawa (art. 2 Konstytucji),
co prowadzi do naruszenia prawa do prywatności, gdyż umożliwia bankom ujawnianie osobom trzecim danych klientów bez ich zgody
(art. 47, art. 49 i art. 51 ust. 1 Konstytucji).
W piśmie z 27 października 2011 r. pełnomocnik skarżącego uzupełnił braki formalne skargi konstytucyjnej wskazane w zarządzeniu
sędziego TK z 13 października 2011 r.
3 listopada 2011 r. skarżący wniósł samodzielnie sporządzony wniosek o wydanie postanowienia tymczasowego w sprawie zawieszenia
czynności komornika.
Postanowieniem z 26 kwietnia 2012 r. Trybunał odmówił nadania niniejszej skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał stwierdził,
że w odniesieniu do regulacji z zakresu prawa bankowego zakwestionowane przepisy nie stanowiły podstawy ostatecznego – w rozumieniu
art. 79 ust. 1 Konstytucji – orzeczenia, a w pozostałym zakresie zaskarżenia skarżący nie spełnił wymogu