Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 16 października 2019 r.
|
| Sygn. akt Ts 200/17 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 19 października 2017 r. (data nadania), J.S. i J.S. (dalej:
skarżący) zarzucili niezgodność art. 89 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące
administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872, ze zm.) z art. 64 ust. 1 w związku z art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej
Polskiej.
Postanowieniem z 25 września 2018 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, ponieważ
dotyczy ona stosowania prawa. Ponadto – i niezależnie od powyższego – stwierdził, że w sprawie nie wykazano związku pomiędzy
zakwestionowanym przepisem, wydanym wobec skarżących rozstrzygnięciem a sformułowanym zarzutem niekonstytucyjności. Zwrócił
też uwagę, że rozstrzygnięcia zostały wydane wobec skarżących w ramach postępowania nadzwyczajnego, a w takiej sytuacji nie
można złożyć skargi konstytucyjnej na przepisy prawa materialnego, tylko na regulacje proceduralne dotyczące takiego postępowania.
W zażaleniu na to postanowienie skarżący zarzucili Trybunałowi, po pierwsze brak podstawy prawnej żądania wykazania przez
nich, że wykładnia zaskarżonego przepisu jest ustabilizowana, powszechna i powtarzalna. Według nich, zgodnie z art. 79 ust.
1 Konstytucji wystarczy, że wykładnia przyjęta przez organy stosujące prawo jest niezgodna z Konstytucją. Po drugie, skarżący
zarzucili błędną interpretację zarzutów skargi konstytucyjnej i bezpodstawne przyjęcie przez Trybunał, że brakuje związku
pomiędzy zakwestionowanym przepisem, wydanym wobec skarżących rozstrzygnięciem a sformułowanym zarzutem niekonstytucyjności.
W ocenie skarżących wykazano ścisły związek między przepisem a zarzutem niekonstytucyjności. Zaskarżony przepis jest rozumiany
przez organy stosujące prawo w sposób naruszający prawo własności skarżących (art. 64 ust. 1 Konstytucji), gdyż na