Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 30 marca 2004 r.
|
| Sygn. akt Ts 201/03 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 4 grudnia 2003 r. zarzucono art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 28
lipca 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz. U. z 1996 r. Nr 11, poz. 62 ze zm.) i art. 393 ustawy z dnia 17 listopada
1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) sprzeczność z Konstytucją.
Skarga konstytucyjna została wniesiona w oparciu o następujący stan faktyczny: skarżąca 22 maja 1998 r. nabyła i zarejestrowała
samochód, nie ubezpieczając go przy tym. 24 maja 1998 r., jej syn nie uzyskawszy uprzednio jej zgody i bez jej wiedzy, znajdując
się dodatkowo w stanie po spożyciu alkoholu zabrał samochód i spowodował wypadek komunikacyjny. Łączna szkoda powstała wskutek
tego wypadku została wyceniona na prawie 25 tysięcy złotych. Suma ta została wypłacona poszkodowanym przez Ubezpieczeniowy
Fundusz Gwarancyjny, który to następnie wystąpił z powództwem o jej zapłatę przeciwko skarżącej. Sąd Rejonowy w Myśliborzu
wyrokiem z 30 października 2001 r. (sygn. akt I C 132/01) zasądził wymaganą kwotę powołując się m.in. na zaskarżony art. 55
ust. 3 ustawy o działalności ubezpieczeniowej, zgodnie z którym Fundusz ma prawo dochodzić zwrotu wypłaconych kwot od sprawcy
i osoby, która nie dopełniła obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia. Wniesiona od powyższego wyroku apelacja została w przedmiotowym
zakresie oddalona wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie z 3 września 2002 r. (sygn. akt II Ca 504/02). Sąd Najwyższy w Warszawie
postanowieniem z 1 sierpnia 2003 r. (sygn. akt II CK 150/03), doręczonym skarżącej 4 września 2003 r., działając w oparciu
o art. 393 k.p.c. odmówił przyjęcia do rozpoznania kasacji wniesionej od tego wyroku.
Przedmiotem zarzutu wyrażonego w skardze, a dotyczącego art. 55 ust. 3 ustawy o działalności ubezpieczeniowej, był sposób
dokonania przez orzekające sądy wykładni tego