Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 22 maja 2017 r.
|
| Sygn. akt Ts 201/16 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 21 września 2016 r. (data nadania) Sp. z o.o. (dalej: skarżąca)
wystąpiła o stwierdzenie, że art. 823 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r.
poz. 101, ze zm.; dalej: k.p.c.) jest niezgodny z art. 45 ust. 1 i art. 176 ust. 1 Konstytucji.
Zdaniem skarżącej sposób rozumienia oraz zastosowanie w jej sprawie przez Sąd Okręgowy w K. zakwestionowanego w skardze art.
823 k.p.c. naruszyły prawo do sądu i rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki oraz rozpoznania sprawy w co najmniej dwuinstancyjnym
postępowaniu (art. 45 ust. 1 i art. 176 ust. 1 Konstytucji). Jak bowiem zarzuciła: „brak wydania postanowienia uniemożliwi[ł]
[jej] zaskarżenie decyzji Sądu o zawieszeniu postępowania, a następnie jego umorzeniu”.
Zakwestionowany w skardze przepis został uchylony przez art. 2 pkt 87 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks
cywilny, Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1311; ze zm.). Ustawa ta weszła w życie 8
września 2016 r. W związku z tym skarżąca wniosła o wydanie orzeczenia o zakwestionowanym akcie normatywnym, gdyż „jest to
konieczne dla ochrony [jej] konstytucyjnych wolności i praw”.
Postanowieniem z 3 listopada 2016 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącej 8 listopada 2016 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił
nadania dalszego biegu skardze, stwierdziwszy, że wydanie merytorycznego orzeczenia jest niedopuszczalne. Jak ustalił Trybunał,
zaskarżony przez skarżącą przepis nie był podstawą orzeczenia, w związku z którym wniosła ona skargę konstytucyjną. Niezależnie
od powyższego Trybunał zauważył, że zarzuty sformułowane w skardze są oczywiście bezzasadne, gdyż – jak wskazał Sąd Najwyższy
w uchwale z dnia 30 marca 1998 r.