Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 30 maja 2006 r.
|
| Sygn. akt Ts 202/04 |
Uzasadnienie:
W swojej skardze konstytucyjnej Tomasz Wiland zakwestionował zgodność z Konstytucją art. 23 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 12
września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 65, poz. 385 ze zm.). Zakwestionowanemu przepisowi skarżący zarzucił niezgodność
z art. 31 ust. 3, art. 45 ust. 1, art. 64 ust. 1 i 2, art. 70 ust. 1 i 2 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji. Zdaniem skarżącego,
przepis ten pozbawia go prawa do zainicjowania sądowej kontroli rozstrzygnięcia dotyczącego wysokości opłat za zajęcia dydaktyczne
w płaszczyźnie materialnoprawnej. Ponadto skarżący sformułował zarzut pozbawienia go prawa do bezpłatnej nauki, podniósł też
zastrzeżenia odnośnie formy prawnej, w jakiej dochodzi do nałożenia na niego obowiązku ponoszenia tych opłat.
Postanowieniem z 7 marca 2005 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W ocenie Trybunału
Konstytucyjnego skarżący uczynił przedmiotem swojej skargi przepis niebędący podstawą prawną ostatecznego orzeczenia wydanego
w postępowaniu, w związku z którym skarga została sformułowana. Podstawą prawną wydanych wobec skarżącego orzeczeń dotyczących
zwolnienia go z opłat za zajęcia dydaktyczne na I roku studiów były bowiem przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 27 sierpnia
1991 r. w sprawie zasad gospodarki finansowej uczelni (Dz. U. Nr 84, poz. 380 ze zm.). To zawarte w nich unormowania ustanawiają
kompetencję rektora do udzielenia zwolnienia, określając przesłanki podjęcia takiej decyzji. Trybunał Konstytucyjny podkreślił
także, iż kwestia legalności samego obowiązku ponoszenia opłaty nie była przedmiotem merytorycznej oceny sądów administracyjnych
orzekających w sprawie skarżącego.
Zażalenie na postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu wniósł pełnomocnik skarżącego. Zakwestionował
w nim podstawowe ustalenie poczynione przez Trybunał Konstytucyjny, będące przesłanką odmowy nadania skardze konstytucyjnej
dalszego biegu. Skarżący stwierdził, że zaskarżone przepisy ustawy o szkolnictwie wyższym winny być uznane za podstawę prawną
orzeczeń wydanych w jego sprawie. Odwołał