Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 5 marca 2014 r.
|
| Sygn. akt Ts 202/13 |
Uzasadnienie:
1. W sporządzonej przez adwokata skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 5 lipca 2013 r. (data nadania),
E.M. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność art. 227 oraz art. 233 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania
cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) – „w zakresie, w jakim pozwalają na poddanie wstępnej kontroli wniesionego
osobowego środka dowodowego jeszcze przed zapoznaniem się z zeznaniami świadka” – z art. 31 ust. 3 oraz art. 45 ust. 1 i art.
77 ust. 2 w związku z art. 2 Konstytucji.
2. Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym:
Zakład Ubezpieczeń Społecznych – Oddział w Zabrzu decyzją z 11 maja 2010 r. (nr PPKG-5 284461/25) odmówił skarżącemu przyznania
prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy, któremu uległ skarżący 22 października 1999
r. Od tej decyzji skarżący złożył odwołanie, które Sąd Okręgowy w Gliwicach – VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
oddalił wyrokiem z 2 grudnia 2010 r. (sygn. akt VIII U 1385/10). Orzeczenie to zostało podtrzymane wyrokiem Sądu Apelacyjnego
w Katowicach – III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 25 sierpnia 2011 r. (sygn. akt III AUa 441/11), oddalającym apelację
skarżącego.
3. W uzasadnieniu skargi konstytucyjnej skarżący zarzucił sądom ubezpieczeń społecznych obu instancji błędną wykładnię art.
233 k.p.c., w wyniku której – jego zdaniem –został pozbawiony „prawa do sprawiedliwego rozpoznania sprawy”.