Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 28 listopada 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 202/15 |
Uzasadnienie
1. W sporządzonej przez adwokata skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 25 maja 2015 r. (data nadania),
W.T. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność: po pierwsze – art. 29 ust. 1 pkt 2 oraz art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998
r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U.2013.1440, ze zm.; dalej: ustawa emerytalno-rentowa) z
art. 2 w związku z art. 30 w związku z art. 38 i art. 67 ust. 1 Konstytucji; po drugie – § 1 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów
z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym
charakterze (Dz.U.8.43, ze zm.; dalej: rozporządzenie z 1983 r.) z art. 2 w związku z art. 30 w związku z art. 38 i art. 67
ust. 1 oraz art. 87 ust. 1 w związku z art. 93 ust. 1 Konstytucji.
2. Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym:
Decyzją z czerwca 2013 r. w sprawie Zakład Ubezpieczeń Społecznych w Ł. (dalej: organ rentowy) odmówił skarżącemu prawa do
wcześniejszej emerytury na podstawie art. 29 w związku z art. 46 ust. 1 ustawy emerytalno-rentowej. Z kolei decyzją z oraz lipca
2013 r. w sprawie organ rentowy odmówił skarżącemu prawa do wcześniejszej emerytury na podstawie art. 184 ustawy emerytalnorentowej
w związku z § 4 rozporządzenia z 1983 r.
Wyrokiem z marca 2014 r. w sprawie Sąd Okręgowy w S. oddalił odwołanie skarżą-cego od wskazanych decyzji organu rentowego.
Po rozpoznaniu apelacji skarżącego Sąd Apelacyjny w Ł. wyrokiem ze stycznia 2015 r. w sprawie utrzymał w mocy orzeczenie sądu
pierwszej instancji.
3. Zdaniem skarżącego niekonstytucyjność zaskarżonych przepisów wynika z tego, że: art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy emerytalnorentowej
„określa, że wiek lat 60 [o którym mowa w tym przepisie] należy ukończyć do 31 grudnia 2008 r.”, co „w