Postanowienie TK z dnia 29 kwietnia 2008, sygn. Ts 203/07

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 29 sierpnia 2007 r. skarżąca zarzuca, że art. 691 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.; dalej: k.c.), w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 71, poz. 733, ze zm.), narusza zasadę ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przezeń prawa oraz zasadę poszanowania prawa do bezpieczeństwa prawnego jednostki związanego z pewnością prawa, wywiedzione z art. 2 Konstytucji i zawartej w nim zasady demokratycznego państwa prawnego, prawo do ochrony rodziny, wynikające z art. 18 Konstytucji oraz zagwarantowane w art. 64 Konstytucji prawo do dziedziczenia przez niezasadne z punktu widzenia instrumentów ochrony rodziny wyłączenie dziedziczenia prawa najmu lokalu mieszkalnego na rzecz osób, wśród których pominięte zostały osoby najbliższe najemcy i zamieszkałe wspólnie z nim do śmierci, jakimi są powinowaci pierwszego stopnia w linii prostej (przede wszystkim synowe i zięciowie oraz ich dzieci, czyli wnuki najemcy). Naruszenia wymienionych praw skarżąca upatruje w zbyt wąskim ujęciu kręgu osób, którym przysługuje prawo wstąpienia w stosunek najmu na podstawie zaskarżonego przepisu. Zgodnie z jego treścią, „§ 1. W razie śmierci najemcy lokalu mieszkalnego w stosunek najmu lokalu wstępują: małżonek niebędący współnajemcą lokalu, dzieci najemcy i jego współmałżonka, inne osoby, wobec których najemca był obowiązany do świadczeń alimentacyjnych, oraz osoba, która pozostawała faktycznie we wspólnym pożyciu z najemcą. § 2. Osoby wymienione w § 1 wstępują w stosunek najmu lokalu mieszkalnego, jeżeli stale zamieszkiwały z najemcą w tym lokalu do chwili jego śmierci. § 3. W razie braku osób wymienionych w § 1 stosunek najmu lokalu mieszkalnego wygasa”. Skarżąca zauważa, że rozwiązanie przyjęte w zaskarżonym przepisie