Postanowienie TK z dnia 21 stycznia 2009, sygn. Ts 203/08

W skardze konstytucyjnej z 2 lipca 2008 r. skarżący zakwestionował zgodność z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 4798a § 1 oraz art. 47912 § 2 i 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.). Skarżący wskazał, że przedmiotowe przepisy pozbawiają go konstytucyjnego prawa do sądu, a ponadto naruszają zasadę równości wobec prawa. Wątpliwości skierowane przeciwko kwestionowanym przepisom oparto również na zarzucie naruszenia zasady proporcjonalności ograniczeń wywodzonej z art. 31 ust. 3 Konstytucji.

Postanowieniem z 21 stycznia 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że skardze nie mógł być nadany dalszy bieg z uwagi na niewłaściwie określony przedmiot zaskarżenia, a także z uwagi na częściową oczywistą bezzasadność wskazanych w skardze zarzutów. Ponadto, w ocenie Trybunału Konstytucyjnego skarżący nie wypełnił przesłanki dopuszczalności skargi wynikającej z art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) – nie wskazał sposobu naruszenia prawa.

Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie, w którym wywiódł, że – wbrew ocenie Trybunału – skarga zawierała wszystkie wymagane prawem elementy. Ponadto wskazał, że (1) niewłaściwy jest pogląd Trybunału, iż nie objęto przedmiotem zaskarżenia art. 4798a § 2-4. Odwołując się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 20 grudnia 2007 r. (P 39/06, OTK ZU nr 11/A/2007, poz. 161) wskazano, że Trybunał był zobowiązany do precyzyjnego wskazania przepisów, z których wynika zaskarżona norma; (2) między art. 4798a § 1 k.p.c. oraz art. 47912 § 2 i 3 k.p.c. istnieje związek powodujący, że przepisy te łącznie tworzą zaskarżoną normę, dlatego niezasadnie uznano, że 47912 §