Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 8 maja 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 203/12 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 14 sierpnia 2012 r. Henryk P. (dalej: skarżący) wniósł o
stwierdzenie niezgodności art. 48 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr
43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Zdaniem skarżącego to, że w zaskarżonym przepisie nie uregulowano wyłączenia sędziego, który wydał orzeczenie w pierwszej
instancji, od orzekania w tzw. postępowaniu międzyinstancyjnym – w szczególności od rozpatrywania wniosku o przywrócenie terminu
do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia sądu pierwszej instancji – narusza art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Nie gwarantuje to bowiem bezstronności sędziego.
Postanowieniem z 20 grudnia 2012 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Powodem
wydania takiego rozstrzygnięcia było ustalenie, że skarga jest oczywiście bezzasadna. Trybunał stwierdził, że zarzut naruszenia
obowiązku zachowania bezstronności przez sędziego nie znajduje uzasadnienia wtedy, gdy sędzia nie orzeka ponownie o okolicznościach
będących przedmiotem wydanego przez niego wyroku, lecz ocenia zaistnienie przesłanek przywrócenia terminu do złożenia wniosku
o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku, które ze swej istoty mogły zaistnieć dopiero po wydaniu tego wyroku. Trybunał
wskazał ponadto, że w wypadku odmowy przywrócenia terminu prawidłowość rozstrzygnięcia sędziego sądu pierwszej instancji podlega
kontroli sądu odwoławczego. Zdaniem Trybunału stanowi to wystarczającą gwarancję poszanowania prawa skarżącego, wyrażonego
w art. 45 ust. 1 Konstytucji. Ponadto Trybunał zauważył, że pogląd mówiący, iż nie ma podstaw do wyłączenia sędziego, który
uczestniczył w wydaniu orzeczenia w danej instancji, od orzekania w postępowaniu międzyinstancyjnym, jest utrwalony również
w orzecznictwie Sądu Najwyższego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. Także te sądy wielokrotnie wskazywały, że brak takiego
wyłączenia nie stanowi naruszenia