Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 30 maja 2019 r.
|
| Sygn. akt Ts 203/17 |
Uzasadnienie
W sporządzonej przez radcę prawnego skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 23 października 2017 r.
(data nadania), F.M. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność art. 24a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach
i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1383, ze zm., dalej: u.e.r.) w zakresie wskazanym w komparycji
niniejszego postanowienia.
Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą.
W 1993 r. skarżącemu została przyznana renta inwalidzka z tytułu częściowej, a następnie, w kolejnych latach, całkowitej niezdolności
do pracy.
3 czerwca 2015 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie emerytury do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. (dalej: ZUS),
który decyzją z 18 czerwca 2015 r. przyznał skarżącemu emeryturę. 30 czerwca 2015 r. skarżący jednakże cofnął swój wniosek
z 3 czerwca 2015 r., domagając się prawa do kontynuacji renty od 18 do 30 czerwca 2015 r.
Decyzją z 8 lipca 2015 r. ZUS umorzył postępowania, wszczęte wnioskiem z 3 czerwca 2015 r. i 13 lipca 2015 r., z urzędu, przyznał
skarżącemu emeryturę od 18 czerwca 2015 r.
24 lipca 2015 r. skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie emerytury od 1 lipca 2015 r.
Na podstawie art. 24a w związku z art. 24 u.e.r., ZUS decyzją z 12 listopada 2015 r. (ENPU […]), po rozpoznaniu wniosku złożonego
24 lipca 2015 r., odmówił przyznania skarżącemu emerytury od 1 lipca 2015 r. Od przedmiotowej decyzji skarżący odwołał się
i wniósł o jej zmianę przez przyznanie mu emerytury zgodnie z wnioskiem, tj. od 1 lipca 2015 r.
Wyrokiem z 1 kwietnia 2016 r. (sygn. akt […]) Sąd Okręgowy w P. oddalił odwołanie. W uzasadnieniu powyższego wyroku sąd wskazał,
że w przypadku osoby pobierającej świadczenie