Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 15 kwietnia 2014 r.
|
| Sygn. akt Ts 205/13 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 15 lipca 2013 r. J.B. (dalej: skarżący) wystąpił o zbadanie
zgodności: po pierwsze, § 23 ust. 2 i § 43 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 stycznia 1998 r. w
sprawie komisji dyscyplinarnych dla nauczycieli i trybu postępowania dyscyplinarnego (Dz. U. Nr 15, poz. 64; dalej: rozporządzenie
w sprawie komisji dyscyplinarnych) z art. 42 ust. 2 zdanie pierwsze Konstytucji; po drugie, § 23 ust. 5 rozporządzenia w sprawie
komisji dyscyplinarnych z art. 78 Konstytucji; po trzecie, art. 85 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (Dz.
U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674, ze zm.; dalej: Karta Nauczyciela) z art. 78 zdanie drugie Konstytucji; po czwarte, art. 77 ust.
5a zdanie pierwsze Karty Nauczyciela w związku z art. 378 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego
(Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 42 ust. 2 zdanie drugie oraz art. 78 zdanie drugie w związku z art.
45 ust. 1 Konstytucji.
Zdaniem skarżącego przepisy zakwestionowanego rozporządzenia w sprawie komisji dyscyplinarnych, które pozwalają na rozstrzyganie
w sprawie zawieszenia nauczyciela w pełnieniu obowiązków na posiedzeniach niejawnych, naruszają konstytucyjne prawo do obrony,
gdyż uniemożliwiają nauczycielowi, którego dotyczy postępowanie, bycie wysłuchanym. Skarżący stwierdził też, że umożliwienie
zaskarżenia postanowienia komisji dyscyplinarnej organowi, który wydał decyzję uchyloną przez tę komisję, narusza art. 78
Konstytucji. Wprowadza bowiem wyjątek od zasady, zgodnie z którą prawo zaskarżenia orzeczenia przysługuje tylko stronom postępowania.
Skarżący zarzucił także, że art. 85 Karty Nauczyciela jest niezgodny z art. 78 zdanie drugie Konstytucji, gdyż upoważnia ministra
właściwego do spraw oświaty i wychowania do uregulowania w rozporządzeniu kwestii, które powinny być uregulowane w ustawie.
W konsekwencji