Postanowienie TK z dnia 13 lipca 2004, sygn. Ts 206/03

W skardze konstytucyjnej złożonej 10 grudnia 2003 r. skarżący zarzucili niezgodność z Konstytucją art. 3933 kodeksu postępowania cywilnego. Na podstawie tego przepisu Sąd Najwyższy postanowieniem z 11 września 2003 r. (sygn. akt IV CK 197/03) odrzucił kasację skarżących. Skarżący podnoszą, iż zaskarżony przepis jest niezgodny z art. 77 Konstytucji, gdyż zamyka im drogę do dochodzenia ich praw. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 20 stycznia 2004 r. skarżący zostali wezwani do uzupełnienia braków skargi konstytucyjnej przez wskazanie, w jaki sposób zaskarżony przepis ustawy naruszył ich konstytucyjne prawa oraz wskazanie, na czym polega jego niezgodność ze wskazanymi w skardze przepisami Konstytucji. Pismem z 4 lutego 2004 r. skarżący poinformowali Trybunał Konstytucyjny o chorobie pełnomocnika, który sporządził skargę, a w dniu 10 lutego 2004 r. wystąpili do sądu o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu. Postanowieniem z 19 lutego 2004 r. Sąd Rejonowy oddalił wniosek skarżących, a postanowienie to zostało im doręczone 23 lutego 2004 r. Skarżący złożyli zażalenie na powyższe postanowienie oraz za pośrednictwem pełnomocnika, który sporządził skargę konstytucyjną, pismem z 8 marca 2004 r. złożyli do Trybunału Konstytucyjnego pismo procesowe mające uzupełniać braki skargi konstytucyjnej. W piśmie tym wskazali, iż art. 39318 i art. 379 § 1 i 5 k.p.c.