Postanowienie TK z dnia 25 kwietnia 2006, sygn. Ts 206/05

W skardze konstytucyjnej z 18 listopada 2005 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 95a ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058 ze zm.) z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 45 ust. 2, art. 2, art. 17 ust. 1 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji.

Skarżąca zarzuciła, że brzmienie zaskarżonego przepisu, który przewiduje udział w postępowaniu dyscyplinarnym jedynie członków adwokatury oraz przedstawicieli Ministerstwa Sprawiedliwości, narusza jej prawo do sądu. Zdaniem skarżącej z art. 45 ust. 1 Konstytucji wynika prawo do udziału w rozprawie każdego, kto chce być świadkiem jej przebiegu. Przyjęty model odpowiedzialności dyscyplinarnej adwokatów wyłączając jawność zewnętrzną postępowania nie odpowiada ogólnym zasadom postępowania obowiązującym w demokratycznym państwie prawnym, nie daje ponadto gwarancji realizacji celów o których mowa w art. 71 ust. 1 Konstytucji, tj. działalności samorządów zawodowych w granicach interesu społecznego i dla jego ochrony. Ograniczenie równego dostępu do udziału w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzi także do naruszenia zasady równości wobec prawa.

Postanowieniem z 25 kwietnia 2006 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Za zasadniczy powód odmowy nadania biegu skardze konstytucyjnej Trybunał uznał fakt, że w złożonej skardze skarżąca nie wykazała naruszenia praw i wolności, które mogą być podstawą kontroli dokonywanej w trybie skargi konstytucyjnej. Istota zarzutów skarżącej sprowadza się do twierdzenia, że z art. 45 ust. 1 Konstytucji wynika prawo każdego, kto chce być świadkiem przebiegu rozprawy do udziału w tej rozprawie. To przekonanie skarżącej jest jednak oczywiście bezzasadne.

Podstawowe znaczenie dla określenia zakresu i pojemności prawa do sądu ma w niniejszej sprawie pojęcie „sprawy”, której rozpatrzenia przez sąd może żądać uprawniony podmiot. Od strony przedmiotowej zakres art. 45 ust. 1 Konstytucji jest wyznaczony szerokim