Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 15 stycznia 2014 r.
|
| Sygn. akt Ts 206/12 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 17 sierpnia 2012 r. skarżąca – K.W. – zakwestionowała zgodność z Konstytucją przepisów ustawy z
dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137, ze zm.; dalej: p.r.d.), w brzmieniu obowiązującym
28 września 2010 r. Przedmiotem skargi skarżąca uczyniła następujące unormowania p.r.d.: art. 130a ust. 1 pkt 1 – w zakresie,
w jakim „umożliwia pozbawienie posiadania pojazdu oraz nakłada obowiązek poniesienia opłat za te czynności bez równoczesnego
wskazania formy prawnej rozstrzygnięcia, w konsekwencji czego pozbawia podmiot działaniem takim dotknięty drogi administracyjnej
jak również drogi sądowej umożliwiającej obronę konstytucyjnych wolności”; art. 130a ust. 4 pkt 2 – w zakresie, w jakim „przekazuje
straży gminnej wyłączne kompetencje do decydowania o pozbawieniu posiadania pojazdu bez równoczesnego obowiązku wydania wobec
osoby działaniem tym dotkniętej decyzji administracyjnej zawierającej uzasadnienie zastosowanego środka o charakterze egzekucyjnym,
a w konsekwencji także pozbawienia prawa do zakwestionowania władczego rozstrzygnięcia na drodze administracyjnej i ewentualnego
wykazania niezgodnego z prawem naruszenia konstytucyjnych wolności i praw, jak również prawa do rozpatrzenia sprawy przez
niezawisły sąd”; art. 130a ust. 7 i ust. 5c – w zakresie, w jakim „jedynym sposobem odzyskania utraconego posiadania pojazdu
czynią zapłatę kosztów odholowania i przechowywania tego pojazdu, przy jednoczesnym braku obowiązku indywidualnego określenia
tych kosztów, w konsekwencji czego uniemożliwiają weryfikację wysokości jak również zasadności informacji o wysokości tych
kosztów, pozbawiając jednostkę drogi administracyjnej oraz drogi sądowej, przez co umożliwiają także niezgodne z prawem pozbawienie
właściciela (dysponenta) pojazdu środków pieniężnych, które ten musi wpłacić, w celu odzyskania władztwa nad pojazdem”. W
stosunku do wszystkich opisanych wyżej przepisów p.r.d. skarżąca sformułowała zarzuty naruszenia art. 45 ust. 1 w zw. z art.
31 ust. 3 i art. 2, art. 77 ust. 2 w zw. z art. 45