Postanowienie TK z dnia 25 listopada 2014, sygn. Ts 206/14

W skardze konstytucyjnej z 7 lipca 2014 r., sporządzonej przez pełnomocnika, Z.B. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art. 278 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) oraz przepisów działu IV rozdziału 17 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, ze zm.; dalej: o.p.) z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32, art. 45 ust. 1 oraz art. 64 Konstytucji. Skarżący zarzucił, że art. 278 p.p.s.a. jest niezgodny z Konstytucją w zakresie, w jakim „uniemożliwia po upływie 5 lat od uprawomocnienia się orzeczenia wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sytuacji, w której po tym terminie Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, na podstawie którego wydane zostało orzeczenie”. Ponadto skarżący zarzucił, że unormowania działu IV rozdziału 17 o.p. nie zawierają „przepisu stanowiącego o ograniczeniu w czasie możliwości żądania wznowienia postępowania”.

Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą. Skarżący złożył skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 marca 2002 r. (sygn. akt I SA/Po 868/01). Jako podstawę prawną wznowienia postępowania skarżący przywołał art. 272 § 1 i 2 p.p.s.a., wskazując przy tym na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 18 lipca 2013 r. (SK 18/09, OTK ZU nr 6/A/2013, poz. 80). Skarżący podniósł, że w orzeczeniu tym Trybunał stwierdził niekonstytucyjność przepisu, który był podstawą prawną wyroku wydanego przez sąd administracyjny. Skargę skarżącego o wznowienie postępowania odrzucił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim postanowieniem z 16 grudnia 2013 r. (sygn. akt I SA/Go 593/13). W uzasadnieniu tego orzeczenia sąd I instancji stwierdził, że skarga podlegała odrzuceniu, ponieważ została ona wniesiona po