Postanowienie TK z dnia 09 stycznia 2006, sygn. Ts 207/05

W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału 26 listopada 2005 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 345 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm.) z art. 30, art. 31 ust. 1, art. 32, art. 42 ust. 2, art. 45 ust. 1, art. 176 ust. 1 Konstytucji.

Sąd Rejonowy w Pile postanowieniem z 26 września 2005 r. (sygn. akt VII K 340/04) nie uwzględnił wniosku skarżących o zwrot sprawy prokuratorowi celem uzupełnienia istotnych braków postępowania przygotowawczego. Zarządzeniem sędziego Sądu Rejonowego w Pile z 4 października 2005 r. (sygn. akt VII K 340/04) odmówiono przyjęcia zażalenia złożonego na powyższe orzeczenie. Sąd Okręgowy w Poznaniu, po rozpoznaniu wniesionego na to zarządzenie zażalenia, postanowieniem z 23 listopada 2005 r. (sygn. akt IV Kz 1523/05) utrzymał zaskarżone zarządzenie w mocy.

Z odmową przyjęcia do rozpatrzenia zażalenia na postanowienie odmawiające zwrotu sprawy prokuratorowi skarżący wiążą przede wszystkim naruszenie prawa do obrony (art. 42 Konstytucji), rozpatrywanego w kontekście prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji). W uzasadnieniu zarzutu ograniczają się oni do wskazania, iż istotą prawa do obrony jest możliwość inicjatywy dowodowej, składania wniosków dowodowych, które to uprawnienia, ich zdaniem, nie mogą być teraz realizowane. Zostali oni bowiem pozbawieni prawa do obrony przez, jak wskazują, „zanegowanie zasady dwuinstancyjności” (art. 176 Konstytucji). Ponadto skarżący we wniesionej skardze wskazują na naruszenie zasady godności (art. 30 Konstytucji), którego to naruszenia zdają się upatrywać w oskarżeniu ich w oparciu o dowody budzące wątpliwości oraz na naruszenie zasady wolności (art. 31 ust. 1 Konstytucji) i zasady równości (art. 32 Konstytucji). Uzasadniając naruszenie zasady wolności skarżący wskazują, iż wysunięte przeciwko nim oskarżenie „zagraża ich wolności podmiotowej w każdej chwili, bo nie mają żadnej gwarancji