Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 30 czerwca 2009 r.
|
| Sygn. akt Ts 207/07 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 5 września 2007 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 394 § 1 i art. 367 ustawy z dnia
17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 2, art. 78, art.
176 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji oraz z art. 6 ust. 1 i art. 13 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych
wolności (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.).
Skarżący zarzucił w skardze konstytucyjnej, że zaskarżone przepisy pozbawiają go prawa do skutecznego środka odwoławczego
od orzeczeń wydanych przy rozpatrywaniu skargi na wznowienie postępowania, zamykając tym samym drogę do dwuinstancyjnego postępowania
sądowego. Ponadto, przepisy te naruszają zasadę równości (art. 32 ust. 1 Konstytucji) oraz zasadę sprawiedliwości (art. 2
Konstytucji).
Postanowieniem z 15 kwietnia 2008 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Podstawowym
powodem odmowy nadania biegu skardze konstytucyjnej było uznanie, że treść zaskarżonych przepisów pozostaje bez związku z
orzeczeniem zapadłym w sprawie skarżącego. Orzeczeniem, które wskazał skarżący jako ostateczne orzeczenie o jego prawach i
wolnościach, jest postanowienie Sądu Okręgowego w Białymstoku – Wydział II Cywilny z 30 maja 2007 r., którym sąd odrzucił
skargę skarżącego o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem sądu. Skarżący nie wnosił żadnych środków
odwoławczych, ani też nie zapadły w tej sprawie żadne orzeczenia sądu drugiej instancji. Z tego też powodu oczywiste jest,
że podstawą orzekania sądu w sprawie skarżącego nie mogły być zaskarżone przepisy, określające dopuszczalność wniesienia środka
odwoławczego od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji.