Postanowienie TK z dnia 16 marca 2012, sygn. Ts 207/11

W skardze konstytucyjnej z 8 lipca 2011 r. Cezary P. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność art. 3989 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 w zw. z art. 183 ust. 1 Konstytucji oraz art. 39810 zdanie drugie k.p.c. z art. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji.

Postanowieniem z 16 marca 2012 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu z następujących przyczyn. Po pierwsze, ostateczne rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu art. 3989 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3989 § 2 i art. 39810 zdanie drugie k.p.c., co skutkowało odmową nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej w zakresie dotyczącym zarzutów niekonstytucyjności art. 3989 § 1 pkt 2-4 k.p.c., ponieważ przepisy te nie były stosowane w postępowaniu w sprawie skarżącego. Po drugie, podstawą odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu w zakresie dotyczącym niezgodności art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. z Konstytucją była zbędność orzekania (por. wyrok TK z 30 maja 2007 r., SK 68/06, OTK ZU nr 6/A/2007, poz. 53 oraz postanowienie TK z 7 października 2008 r., SK 55/06, OTK ZU nr 8/A/2008, poz. 144). Po trzecie, Trybunał uznał za oczywiście bezzasadny zarzut naruszenia prawa do sądu przez to, że orzeczenie w sprawie skarżącego zostało wydane w składzie jednoosobowym; prawo do sądu nie jest bowiem realizowane „lepiej” czy „gorzej” – w zależności od liczby sędziów orzekających. Po czwarte, odnośnie do wskazanych przez skarżącego wzorców kontroli, Trybunał podkreślił, że nie mogą stanowić samodzielnych zarzutów skargi konstytucyjnej twierdzenia o naruszeniu art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji, ale trzeba