Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 19 lipca 2007 r.
|
| Sygn. akt Ts 208/05 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej sporządzonej przez pełnomocnika z urzędu skarżącej – Marii Dasiewicz – zakwestionowano zgodność z
Konstytucją następujących przepisów: art. 170 oraz art. 217 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października
1934 r. – Prawo upadłościowe (Dz. U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512, ze zm.); art. 369 oraz art. 536 ustawy z dnia 28 lutego 2003
r. – Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 60, poz. 535, ze zm.); art. 270 pkt 3 oraz art. 459 pkt 3 ustawy z dnia 15
września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037, ze zm.). Wobec wszystkich zakwestionowanych przepisów
skarżąca sformułowała zarzut niezgodności z art. 2 oraz art. 32 Konstytucji.
Postanowieniem z 26 lipca 2006 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu
wskazał w pierwszej kolejności na okoliczność wystąpienia ze skargą po upływie terminu, o którym mowa w art. 46 ust. 1 ustawy
o Trybunale Konstytucyjnym. Ponadto Trybunał stwierdził, że skarżąca nie wskazała, jakie konkretne prawa podmiotowe, wywiedzione
z przepisów Konstytucji, zostały naruszone kwestionowanymi unormowaniami. Wymogu tego nie spełniło bowiem samoistne odwołanie
się w skardze wyłącznie do zasad wyrażonych w art. 2 oraz art. 32 Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny stwierdził ponadto,
że część zakwestionowanych w skardze przepisów nie była podstawą prawną ostatecznego orzeczenia, z wydaniem którego