Postanowienie TK z dnia 15 kwietnia 2009, sygn. Ts 208/07

Skarżąca wniosła do Trybunału Konstytucyjnego 13 września 2007 r. skargę konstytucyjną, w której zarzuciła, że art. 1302 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) w związku z art. 21 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398, ze zm.; dalej: u.k.s.c.) w zakresie, w jakim wymienione przepisy stosowane w związku ze sobą wywołują skutek w postaci odrzucenia bez wezwania środka odwoławczego lub środka zaskarżenia, podlegającego opłacie w wysokości stosunkowej, obliczonej od wskazanej przez stronę wartości przedmiotu sporu lub przedmiotu zaskarżenia są sprzeczne z art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 78 i art. 176 ust. 1 Konstytucji. Zgodnie z zaskarżonym art. 1302 § 3 k.p.c. sąd odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty pismo wniesione przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego, środki odwoławcze lub środki zaskarżenia (apelację, zażalenie, skargę kasacyjną, skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, sprzeciw od wyroku zaocznego, zarzuty od nakazu zapłaty, skargę na orzeczenie referendarza sądowego) podlegające opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej, obliczonej od wskazanej przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia, natomiast na podstawie art. 21 u.k.s.c. końcówkę opłaty zaokrągla się w górę do pełnego złotego. W ocenie skarżącej przepisy te stosowane w związku ze sobą uniemożliwiają korzystanie z konstytucyjnego prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, prawa do dochodzenia naruszonych praw lub wolności na drodze sądowej, prawa do zaskarżania orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji oraz prawa do co najmniej dwuinstancyjnego postępowania sądowego i wywołują niewspółmiernie surowe skutki (odrzucenie apelacji) w stosunku do wagi uchybienia (brak zaokrąglenia) – drobnego i w istocie rzeczy niemającego