Postanowienie TK z dnia 16 marca 2012, sygn. Ts 208/11

W skardze konstytucyjnej z 8 lipca 2011 r. „Cezary P.” Sp. z o.o. (dalej: skarżąca) zarzuciła niezgodność art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z preambułą, art. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 w zw. z art. 183 ust. 1 Konstytucji oraz załącznika do rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 25 sierpnia 2004 r. w sprawie przyjęcia Uzupełnienia Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego 2004-2006 (Dz. U. Nr 200, poz. 2051, ze zm.; dalej: rozporządzenie z 2004 r.) „Uzupełnienie Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego 2004-2006”, rozdział IV „Opis priorytetów i działań”, priorytet 3 „Rozwój lokalny” działanie 3.4 „Mikroprzedsiębiorstwa” (dalej: załącznik do rozporządzenia z 2004 r.) – w zakresie definicji beneficjenta – z preambułą, art. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 2 Konstytucji.

Postanowieniem z 16 marca 2012 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu z następujących powodów. Po pierwsze, ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie skarżącej zostało wydane w oparciu art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 w zw. z art. 3989 § 2 i art. 39810 zdanie drugie k.p.c., natomiast zaskarżony załącznik do rozporządzenia z 2004 r. nie był stosowany w postępowaniu w sprawie skarżącej, co skutkowało odmową nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej w zakresie dotyczącym badania zgodności z Konstytucją załącznika do rozporządzenia z 2004 r. Po drugie, podstawą odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu w zakresie dotyczącym zarzutów niekonstytucyjności art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c. była zbędność orzekania (por. wyrok TK z 30 maja 2007 r., SK 68/06, OTK ZU nr 6/A/2007, poz. 53 oraz