Postanowienie TK z dnia 06 marca 2014, sygn. Ts 208/13

W skardze konstytucyjnej z 15 lipca 2013 r. radca prawny P.W. (dalej: skarżący lub radca prawny) wystąpił o zbadanie zgodności art. 3941 § 1 i 2 oraz art. 3942 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) „w zakresie, w jakim przepisy te nie przewidują zażalenia na postanowienie sądu drugiej instancji oddalające wniosek pełnomocnika ustanowionego z urzędu o przyznanie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej w postępowaniu przed sądem drugiej instancji”, z art. 45 ust. 1 oraz art. 176 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji.

Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą. Pismem z 25 stycznia 2013 r. (nr L.dz. U 173/PU-9432/13) Okręgowa Izba Radców Prawnych w Warszawie wyznaczyła skarżącego na pełnomocnika z urzędu w celu sporządzenia skargi kasacyjnej oraz reprezentowania osoby fizycznej (dalej: powoda) w postępowaniu przed Sądem Najwyższym. Po zbadaniu sprawy skarżący poinformował powoda i Sąd Apelacyjny w Warszawie – VI Wydział Cywilny (dalej: Sąd Apelacyjny w Warszawie) o odmowie opracowania skargi kasacyjnej z powodu braku podstaw do dokonania tej czynności. Postanowieniem z 15 lutego 2013 r. (sygn. akt VI ACa 271/12) Sąd Apelacyjny w Warszawie przyznał skarżącemu kwotę 2700,00 zł (zwiększoną o należny podatek VAT) tytułem wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej i polecił jego wypłacenie ze Skarbu Państwa (Sądu Apelacyjnego w Warszawie). Zażaleniem z 27 lutego 2013 r. (sporządzonym i podpisanym przez skarżącego) powód zaskarżył postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie i zażądał przyznania radcy prawnemu kwoty 7200,00 zł. Zażalenie skierował do Sądu Najwyższego za pośrednictwem Sądu Apelacyjnego w Warszawie. Postanowieniem z 30 kwietnia 2013 r. (sygn. akt jw.), doręczonym skarżącemu 13 maja