Postanowienie TK z dnia 03 kwietnia 2018, sygn. Ts 208/17

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 27 października 2017 r. (data nadania) W.F. (dalej: skarżący) zarzucił, że art. 3 pkt 2 (w skardze błędnie oznaczony jako art. 3 ust. 2) ustawy z dnia 6 marca 1997 r. o zrekompensowaniu okresowego niepodwyższania płac w sferze budżetowej oraz utraty niektórych wzrostów lub dodatków do emerytur i rent (Dz. U. z 2000 r. Nr 23, poz. 294, ze zm.; dalej: ustawa rekompensacyjna) jest niezgodny z art. 32 Konstytucji.

Skarga konstytucyjna została sformułowana w związku z następującą sprawą.

Od 1 listopada 1995 r. skarżący jest uprawniony do pobierania emerytury kolejowej, której wysokość została ustalona na podstawie przedłożonych przez niego dokumentów. W decyzji z 20 stycznia 2016 r. (nr […]) Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w S. (dalej: ZUS w S. albo organ rentowy) odmówił skarżącemu ponownego ustalenia wysokości pobieranego świadczenia i przyznania wyrównania (rekompensaty) za okres od 1 stycznia 1999 r. do 29 lutego 2008 r. przy uwzględnieniu kwoty bazowej stanowiącej 100% przeciętnego wynagrodzenia. W uzasadnieniu wskazał m.in., że kwestia ta była przedmiotem oceny Sądu Okręgowego, Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w C. (dalej: Sąd Okręgowy w C.), który wyrokiem z 9 maja 2012 r. (sygn. akt […]) oddalił odwołanie skarżącego. Jednocześnie ZUS w S. zauważył, że skarżący nie przedstawił żadnych nowych dowodów lub okoliczności, o których mowa w art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 887; dalej: ustawa o emeryturach z FUS). Zgodnie z tym przepisem prawo do świadczeń lub ich wysokość ulega ponownemu ustaleniu na wniosek osoby zainteresowanej lub z urzędu, jeżeli po uprawomocnieniu się decyzji w sprawie świadczeń zostaną przedłożone nowe dowody lub ujawniono okoliczności istniejące przed wydaniem