Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 11 września 2006 r.
|
| Sygn. akt Ts 209/05 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 29 listopada 2005 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 56 § 3 w zw. z art. 65 § 2 ustawy
z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm.) z art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1 i
art. 77 ust. 2 Konstytucji.
Skarżący, zarzucili w skardze konstytucyjnej, że zaskarżony przepis narusza zasadę równości wobec prawa przyznaje bowiem prawo
do zaskarżenia postanowienia o odmowie dopuszczenia do postępowania oskarżycielowi posiłkowemu subsydiarnemu, nie daje zaś
takiego prawa oskarżycielowi posiłkowemu ubocznemu. Skarżący należeli więc do kategorii oskarżycieli posiłkowych, którym ustawodawca
nie dał prawa do zaskarżenia. W ten sposób skarżący pozbawieni zostali również ochrony swoich praw jako osób pokrzywdzonych
przestępstwem, oraz prawa do ukształtowania procedury zgodnie z wymogami sprawiedliwości.
Postanowieniem z 3 kwietnia 2006 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał
wskazał na treść zarzutów skargi związanych z pozbawieniem skarżących możliwości udziału w postępowaniu karnym w charakterze
oskarżycieli posiłkowych ubocznych. Tymczasem przedmiotem postępowania karnego był zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.k., tj.
składanie fałszywych zeznań, w którym rodzajowym przedmiotem ochrony jest prawidłowe funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości.
Chodzi więc o przestępstwa „zakłócające” pociąganie do odpowiedzialności karnej, prawidłowy przebieg postępowania karnego
oraz wykonywanie kar i środków karnych orzeczonych przez sąd. Oznacza to, że jedynym pokrzywdzonym tym czynem jest dobro wymiaru
sprawiedliwości, nigdy zaś osoba fizyczna. Wskazanie na prawa oskarżyciela posiłkowego jako uzasadnienie skargi konstytucyjnej,
w sytuacji gdy obowiązujące przepisy jednoznacznie wskazują, że skarżący nie mają podstaw do występowania w tym charakterze,
prowadzić musi do jednoznacznego ustalenia, że skarżący powołali się na prawa im nie przysługujące, a tym samym nie wykazali
naruszenia przysługujących im praw i wolności.
Odnosząc się ponadto do wskazanych wzorców konstytucyjnych