Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 22 maja 2007 r.
|
| Sygn. akt Ts 209/06 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 11 sierpnia 2006 r., zakwestionowano zgodność rozporządzenia
Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (Dz. U. Nr 42, poz. 264, ze zm.) uchylonego
rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 6 kwietnia 2004 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (Dz. U. Nr 89, poz.
844, ze zm.) w części dotyczącej zasad tworzenia grupowań PKWiU (pkt 5 Zasad Metodycznych PKWiU), zasad budowy tablic klasyfikacyjnych
(pkt 6 Zasad Metodycznych PKWiU) oraz sposobu zaliczania produktów do poszczególnych grupowań (pkt 7 Zasad Metodycznych PKWiU)
w zakresie klasyfikowania usług weterynaryjnych świadczonych przez lekarzy weterynarii, polegających na badaniu przed i poubojowym
zwierząt rzeźnych z art. 32 oraz art. 84 Konstytucji.
W oparciu o zaskarżone przepisy Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 8 grudnia 2005 r. (sygn. akt I FSK 377/05) oddalił
skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 listopada 2004 r. (sygn. akt III S.A. 3229/03),
oddalającego skargę na decyzję Izby Skarbowej w Warszawie z 23 października 2003 r. (Nr IS Si.WV-4407/61/03) w przedmiocie
określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług dokonanego decyzją Urzędu Skarbowego w Sokołowie Podlaskim
z 21 sierpnia 2003 r. (Nr US.29-PP/4400-27/03).
Konsekwencją zastosowania kwestionowanych regulacji w powołanych powyżej orzeczeniach jest realizacja tytułu wykonawczego
w zakresie podatku od towarów i usług oraz wszczęcie postępowania w sprawie osobistej odpowiedzialności wspólników spółki
kapitałowej za zaległości w tymże podatku. Zdaniem pełnomocnika skarżących, wskutek niejasności zaskarżonych przepisów nastąpiło
naruszenie wskazanych w petitum skargi przepisów Konstytucji oraz uniemożliwienie skarżącym realizacji ich prawa do sprawiedliwego i zgodnego z prawem opodatkowania.
Postanowieniem z 10 października 2006 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej z uwagi
na niewskazanie konstytucyjnych praw skarżących oraz sposobu ich