Postanowienie TK z dnia 26 maja 2010, sygn. Ts 209/09

W skardze konstytucyjnej z 17 sierpnia 2009 r. (złożonej 27 sierpnia 2009 r.) Tamara B. i Natalia Ł., reprezentowane przez przedstawiciela ustawowego – matkę Tamarę B. (dalej: skarżące), zarzuciły, że art. 1302 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) w związku z art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398, ze zm.; dalej: ustawa o kosztach) w zakresie, w jakim przewidują, że sąd odrzuca apelację, zażalenie wniesione przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego bez uprzedniego wezwania do uiszczenia należnej opłaty sądowej, w sytuacji odmiennej oceny prawidłowości wysokości opłaty sądowej od pozwu i apelacji (zażalenia) przez sądy I i II instancji są niezgodne z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz art. 78 Konstytucji; art. 1302 § 3 w związku z art. 1302 § 5 k.p.c. w związku z art. 18 ust. 2 ustawy o kosztach w zakresie, w jakim przewidują, że sąd odrzuca apelację, zażalenie wniesione przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego bez uprzedniego wezwania do uiszczenia należnej opłaty sądowej, w sytuacji odmiennej oceny prawidłowości wysokości opłaty sądowej od pozwu i apelacji (zażalenia) przez sądy I i II instancji, są niezgodne z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz art. 78 Konstytucji; art. 1302 § 3 w związku z art. 370 w związku z art. 373 k.p.c. w związku z art. 18 ust. 2 ustawy o kosztach w zakresie, w jakim przewidują, że sąd odrzuca apelację,