W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 1 sierpnia 2014 r. M.J. (dalej: skarżący) wystąpił o zbadanie
zgodności art. 118 § 5 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 101, ze zm.;
dalej: k.p.c.) w związku z art. 20 i art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr
102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) z art. 79 ust. 1 w związku z art. 2, art. 31 ust. 3 i art. 188 pkt 5 Konstytucji.
Skarżący wskazał, że uregulowana w zakwestionowanych przepisach możliwość przygotowania przez pełnomocnika z urzędu wyznaczonego
do sporządzenia skargi konstytucyjnej opinii o braku postaw do wniesienia takiej skargi narusza jego prawo gwarantowane w
art. 79 ust. 1 Konstytucji. Podkreślił przy tym, że zgodnie z Konstytucją zasadność skargi może być badana wyłącznie przez
Trybunał Konstytucyjny. Skarżący zaznaczył również, że w jego przekonaniu możliwość sporządzenia przez pełnomocnika z urzędu
opinii o braku podstaw do wniesienia skargi konstytucyjnej może spowodować upływ terminu do złożenia tej skargi.
Postanowieniem z 8 października 2014 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Powodem
wydania takiego rozstrzygnięcia było ustalenie, że skarga jest oczywiście bezzasadna. Trybunał stwierdził, że przymus adwokacko-radcowski,
choć stanowi formalne ograniczenie prawa do wniesienia skargi konstytucyjnej, pełni funkcję gwarancyjną. Ma bowiem zapewnić
prawidłowe przygotowanie skarg. Trybunał zaznaczył, że możliwość wyznaczenia pełnomocnika z urzędu jest sposobem złagodzenia
rygoryzmu przymusu sporządzenia skargi przez profesjonalnego pełnomocnika. Podkreślił jednak, że rolą pełnomocnika jest udzielenie
stronie pomocy prawnej, która może obejmować zarówno sporządzenie i wniesienie skargi konstytucyjnej, jak i – wtedy, gdy pełnomocnik
nie widzi ku temu podstaw – przygotowanie opinii o braku podstaw do jej złożenia. Ponadto Trybunał zaznaczył,