Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 11 marca 2020 r.
|
| Sygn. akt Ts 209/17 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 30 października 2017 r. (data nadania) Przedsiębiorstwo
Komunikacji Samochodowej (dalej: skarżący), reprezentowany przez radcę prawnego, zakwestionował zgodność:
1) art. 408 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, ze zm.; dalej:
k.p.c.) z art. 45 ust. 1 w związku z art. 190 ust. 4, oraz art. 190 ust. 4 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej
Polskiej;
2) art. 406 k.p.c. w zakresie, w jakim w postępowaniu przed sądem drugiej instancji w sytuacji, gdy o wznowieniu postępowania
orzeka po raz pierwszy sąd drugiej instancji, nie stosuje się na jego podstawie odpowiednio art. 394 § 1 k.p.c., z art. 32,
art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 2 w związku z art. 176 ust. 1 oraz art. 176 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji;
3) art. 394 § 1 k.p.c. „w zakresie, w jakim w postępowaniu przed sądem drugiej instancji w sytuacji, gdy o wznowieniu postępowania
orzeka po raz pierwszy sąd drugiej instancji:
a) nie stosuje się go do orzeczeń sądu drugiej instancji w związku z art. 406 k.p.c.,
b) nie stosuje się go do orzeczeń sądu drugiej instancji w związku z postępowaniem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w
sytuacji, gdy o odmowie ustanowienia po raz pierwszy orzeka sąd drugiej instancji”
z art. 32, art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 2 w związku z art. 176 ust. 1 oraz art. 176 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji.
2. Zarządzeniem sędziego TK z 25 czerwca 2019 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi, przez:
1) wskazanie orzeczenia ostatecznego w rozumieniu art.