Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 6 września 2000 r.
|
| Sygn. akt Ts 21/00 |
Uzasadnienie:
W skierowanej do Trybunału Konstytucyjnego przez pełnomocnika skarżącej skardze konstytucyjnej zakwestionowano zgodność art.
63 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie
niektórych ustaw (dalej: ustawa o gospodarowaniu) z art. 21 ust. 2, art. 45 ust. 1 i art. 64 ust. 1 Konstytucji RP. Pełnomocnik
skarżącej wskazał pismo Dyrektora Departamentu Nieruchomości Rolnych Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 30 grudnia 1999
r., jako ostateczne orzeczenie naruszające konstytucyjne prawa skarżącej. W treści tego pisma zawarta jest informacja, iż
sprawa scalania gruntów we wsiach G., T. i S. rozstrzygnięta została decyzją Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej
z 9 kwietnia 1992 r., zaś skarga na powyższe rozstrzygnięcie została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z
11 marca 1994 roku.
Postanowieniem Trybunału Konstytucyjnego z 14 czerwca 2000 r. odmówiono nadania skardze dalszego biegu stwierdzając, iż w
sprawie przekroczony został ustawowy dwumiesięczny termin do jej złożenia. Trybunał Konstytucyjny nie podzielił stanowiska
pełnomocnika skarżącej, jakoby ostatecznym orzeczeniem w sprawie skarżącej było opisane wyżej pismo Dyrektora Departamentu
Nieruchomości Rolnych Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 30 grudnia 1999 r. i uznał, że charakter takiego rozstrzygnięcia
miał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 marca 1994 r., doręczony skarżącej w 1995 r. (konkretnej daty doręczenia
pełnomocnik skarżącej nie był w stanie określić). Uwzględnienie zaś powyższego terminu musiało prowadzić do stwierdzenia przez
Trybunał Konstytucyjny niespełnienia ustawowej przesłanki złożenia skargi w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia ostatecznego
orzeczenia, wydanego na podstawie zakwestionowanych w skardze przepisów ustawy o gospodarowaniu.
Zażalenie na powyższe postanowienie Trybunału Konstytucyjnego pełnomocnik skarżącej złożył 26 czerwca 2000 r. Zakwestionował
przyjętą w postanowieniu kwalifikację pisma z 30 grudnia 1999 r. i uznanie, iż ostatecznym orzeczeniem o prawach skarżącej
jest wyrok Naczelnego Sądu