Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 4 maja 2004 r.
|
| Sygn. akt Ts 21/03 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Krystyny Biajgo zakwestionowano zgodność z Konstytucją art. 2 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 ustawy z
dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.). Kwestionowanym
przepisom skarżąca zarzuciła niezgodność z art. 2, art. 64 ust. 2, art. 84 oraz art. 217 Konstytucji. Jej istoty skarżąca
upatruje w pozbawieniu podatnika prawa do zwrotu nienależnego (względnie niesłusznie należnego) podatku oraz w nałożeniu na
podatnika nadmiernych i nieodwracalnych ciężarów ingerujących w jego własność. Zdaniem skarżącej przepisy zaskarżonej ustawy
tworzą wadliwą konstrukcję podatku VAT, wymuszając jego zaspokojenie z majątku podatnika, pomimo obiektywnej niemożności uzyskania
zapłaty od kontrahentów podatnika, z powodu ich upadłości.
Postanowieniem z 14 października 2003 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W ocenie
Trybunału Konstytucyjnego zarzuty sformułowane przez skarżącą wobec przepisów potraktowanych za przedmiot skargi konstytucyjnej
są nieadekwatne, a przez to oczywiście bezzasadne. Zarzuty te koncentrują się bowiem na problemie ustawowego określenia przesłanek
warunkujących zwrot uiszczonego już podatku, nie dotyczą zaś materii regulowanej zaskarżonymi przepisami ustawy o podatku
od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Tym samym, zdaniem Trybunału Konstytucyjnego przedmiotem skargi konstytucyjnej
nie uczyniono unormowań, pozostających w merytorycznym i funkcjonalnym związku z treścią zarzutu naruszenia konstytucyjnych
praw skarżącej.
Zażalenie na postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu wniósł pełnomocnik skarżącej. Zakwestionował w nim ustalenia
poczynione przez Trybunał Konstytucyjny, podkreślając, że przedmiotem skargi konstytucyjnej nie uczyniono wcale zaistniałej
w systemie luki prawnej, ale konkretnie wskazane przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. To
zawarte w nich określenie wartości kwotowej obowiązku podatkowego oraz jego wymagalności, stały się normatywnym źródłem rozstrzygnięć