Postanowienie TK z dnia 14 stycznia 2009, sygn. Ts 21/07

W skardze konstytucyjnej, sporządzonej przez pełnomocnika skarżącego – Tomasza Kotali, zakwestionowana została zgodność z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 91b ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674, ze zm.), w brzmieniu nadanym temu przepisowi przez art. 1 pkt 34 lit. a ustawy z dnia 15 lipca 2004 r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 179, poz. 1845). Zakwestionowanemu unormowaniu Karty Nauczyciela skarżący zarzucił niezgodność z art. 2, art. 30 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji.

Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej, przez wskazanie, jakie konstytucyjne wolności lub prawa, i w jaki sposób – jego zdaniem – zostały naruszone przez zakwestionowane w skardze unormowanie Karty Nauczyciela.

Wykonując powyższe zarządzenie, pełnomocnik skarżącego skierował pismo, w którym ponownie wskazał na naruszenie: prawa do godności, jej poszanowania i ochrony przez władze publiczne (art. 30 Konstytucji); równości wobec prawa i prawa do równego traktowania przez organy władzy publicznej oraz zakazu dyskryminacji (art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji); nakazu urzeczywistniania sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji).

Postanowieniem z 14 stycznia 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu. W uzasadnieniu orzeczenia zważono, że w skardze nie wskazano prawa podmiotowego, które zostało naruszone ostatecznym orzeczeniem organu władzy publicznej. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego powołane w skardze przepisy Konstytucji nie mogły stanowić samodzielnych wzorców kontroli. Skarżący – wywiedziono ponadto – nie spełnił przesłanki, o której mowa w art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK).

Na powyższe postanowienie