Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 16 kwietnia 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 21/13 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 24 stycznia 2013 r. (data nadania) T.M. (dalej: skarżący)
zakwestionował zgodność art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji,
Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego
Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin
(Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67, ze zm.; dalej: ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 13 kwietnia
2007 r. o zmianie ustawy o Straży Granicznej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 82, poz. 558; dalej ustawa zmieniająca),
w związku z art. 12 ustawy zmieniającej z art. 67 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji.
Skargę konstytucyjną wniesiono w związku z następującą sprawą. Rozkazem personalnym z 6 czerwca 2007 r. (nr 874/2007) Opolski
Komendant Wojewódzki Policji zwolnił skarżącego ze służby w Policji. Decyzją z 26 czerwca 2007 r. (nr KR W04016/OP) Dyrektor
Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji ustalił skarżącemu prawo do emerytury policyjnej
od 7 czerwca 2007 r. Decyzją z 20 listopada 2009 r. (ZER–SW3–66–9689/2009, KRW–04016/OP) ten sam organ stwierdził ustanie
prawa do emerytury policyjnej z dniem 18 września 2009 r. W uzasadnieniu wskazał, że 1 października 2009 r. z Komendy Wojewódzkiej
Policji w Opolu do organu emerytalnego wpłynął prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Opolu z 10 września 2009 r. (sygn. akt II
K 397/07), w którym sąd uznał skarżącego za winnego popełnienia przestępstwa określonego w art. 286 § 1, art. 271 § 3, art.
273 i art. 231 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz.