Postanowienie TK z dnia 28 stycznia 1998, sygn. Ts 21/97

Skarga konstytucyjna Pawła K. zarzuca niezgodność art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1989 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz.U. Nr 73, poz. 435 ze zm.) z art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w związku z jej art. 32, 45, i 65 ust. 1. Skarżący podnosi w szczególności, iż zakwestionowana regulacja prowadzi do pozbawienia go możliwości sądowej kontroli uchwały Krajowej Rady Sądownictwa, w której postanowiono nie przedstawiać Prezydentowi Rzeczpospolitej Polskiej kandydatury skarżącego na stanowisko sędziego. Konsekwencją powyższej uchwały było zwolnienie skarżącego ze stanowiska asesora sądowego w Sądzie Rejonowym w N. T. na mocy decyzji Ministra Sprawiedliwości z 27 stycznia 1992 r., którą to decyzję skarżący otrzymał wraz z pismem Prezesa Sądu Wojewódzkiego w N. S. ustalającym termin rozwiązania stosunku służbowego na 30 kwietnia 1992 roku. Skarżący złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na uchwałę Krajowej Rady Sądownictwa, skarga ta jednak została postanowieniem z 16 maja 1994 r. odrzucona, ze wskazaniem na wynikającą z art. 196 § 4 pkt 3 kodeksu postępowania administracyjnego niedopuszczalność skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach “odmowy powołania lub mianowania na stanowisko kierownicze i do pełnienia funkcji w organach państwowych, chyba że obowiązek powołania lub mianowania wynika z przepisów prawa”. W uzasadnieniu postanowienia NSA wyraził pogląd, iż pod pojęciem funkcji w organach państwowych należy rozumieć również stanowisko sędziowskie.

Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. skarga konstytucyjna może być wniesiona do Trybunału Konstytucyjnego w ciągu dwóch miesięcy od doręczenia skarżącemu prawomocnego wyroku, ostatecznej decyzji lub innego ostatecznego rozstrzygnięcia. Ze względu na to, iż ustawa o Trybunale Konstytucyjnym weszła w życie 17 października 1997 r., przedmiotem merytorycznego rozpoznania przez Trybunał mogą być w praktyce wyłącznie te sprawy,