Postanowienie TK z dnia 17 maja 2011, sygn. Ts 210/09

W skardze konstytucyjnej Michała O. (dalej: skarżący), sporządzonej przez adwokata i wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 27 sierpnia 2009 r. (data nadania), zarzucono niezgodność: po pierwsze, art. 8 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2007 r. Nr 111, poz. 765, ze zm.; dalej: k.k.s.) – w zakresie, w jakim dopuszcza stosowanie przepisów innych ustaw karnych do czynów popełnionych przeciwko obowiązkowi podatkowemu – z art. 42 ust. 1 Konstytucji; po drugie, art. 535 § 3 (w petitum oraz uzasadnieniu skargi błędnie oznaczonego jako „art. 535 § 2 zdanie drugie”) ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) – w zakresie, w jakim dopuszcza odstąpienie od uzasadnienia orzeczenia w razie uznania przysługującego środka odwoławczego (kasacji) za oczywiście bezzasadny – z art. 45 ust. 1 Konstytucji.

W uzasadnieniu zarzutu niekonstytucyjności art. 8 § 1 k.k.s. – skarżący podniósł, że „Kodeks karny, na podstawie którego ustalono odpowiedzialność karną skarżącego nie zawiera normy odpowiadającej przepisowi art. 8 ust. 1 k.k.s., a zatem Kodeks karny [na podstawie którego skazano skarżącego] (…) odpowiedzialności skonstruowanej na podstawie »idealnego zbiegu przestępstw« nie przewiduje. Kodeks karny przewiduje konsekwentnie i bezwzględnie zasadę, że jeden czyn stanowić może tylko jedno przestępstwo. Na gruncie Kodeksu karnego konkurencja przepisów, na podstawie których ma dojść do penalizacji zachowania musi zostać rozstrzygnięta za pomocą reguł wyłączania wielości ocen”. Odnośnie zaś do art. 535 § 3 k.p.k. (mylnie określanego przez skarżącego jako „art. 535 § 2 zdanie drugie”) – w ocenie skarżącego – „nie sposób znaleźć usprawiedliwienia dla zabiegu legislacyjnego, którego rezultatem jest konieczność ustąpienia pierwszeństwa zasady konstytucyjnej na rzecz innych wartości”, zaś „oddanie procesu orzekania rządom »oczywistości« doprowadzić może tę