Postanowienie TK z dnia 15 lutego 2012, sygn. Ts 210/11

W skardze konstytucyjnej z 11 lipca 2011 r. Cezary P. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność art. 199 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z preambułą, art. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji. Naruszenie zasad przyzwoitej legislacji i określoności prawa oraz zasady proporcjonalności i prawa do sądu spowodowane jest, w ocenie skarżącego, użyciem w zakwestionowanym przepisie zwrotów niedookreślonych.

Postanowieniem z 15 lutego 2012 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Podstawę odmowy stanowiło ustalenie, że skarżący kwestionuje stosowanie prawa przez sądy powszechne w jego sprawie. Trybunał stwierdził oczywistą bezzasadność zarzutów dotyczących naruszenia prawa do sądu przez zaskarżony przepis, wskazał, że preambuła do Konstytucji nie stanowi źródła praw ani wolności jednostki, nie może zatem być wzorcem kontroli, natomiast art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji nie mogą być samodzielną podstawą skargi konstytucyjnej.

Powyższe postanowienie zostało zaskarżone zażaleniem z 27 lutego 2012 r. Skarżący zarzucił, że Trybunał poprzestał na konstatacji dotyczącej kwestionowania okoliczności faktycznych sprawy przez skarżącego, a pominął uzasadnienie podstaw przedłożonej skargi konstytucyjnej. Skarżący stwierdził również, że „nie podziela poglądu Trybunału, iż preambuła nie stanowi źródła praw i wolności jednostki”. Ponadto, zdaniem skarżącego, art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji mogą być samodzielnymi wzorcami kontroli.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

Zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a argumenty podniesione w zażaleniu nie podważają ustaleń przedstawionych w tym orzeczeniu i dlatego nie zasługują na